-Επιτέλους ένας άνθρωπος!

Το είχε πει με μία κραυγή απόγνωσης.

-Τι θέλετε, Κυρία μου.

-Θέλω να με βοηθήσετε… Τι άλλο;

-Σωστά, τι άλλο… Στην υπηρεσία σας, πείτε μου.

-Θέλω…

-Ναι…

-Τι θέλω κι εγώ δεν ξέρω… Θέλω να φύγω και να μείνω…

-Συγγνώμη;

-Το μικρό μπαούλο μου, παρακαλώ.

-Ναι, βέβαια.

Κι ενώ στην αρχή φαίνεται ασήκωτο, ο υπάλληλος ξαφνιάζεται από την ελαφρότητα του είναι του και κοιτάζει την Κυρία μ’ ένα περίεργο τρόπο.

-Σας ξάφνιασε κάτι;

-Το βάρος του, Κυρία μου.

-Είναι η ψυχή μου, Κύριε.

-Καταλαβαίνω.

Ανεβαίνουν στο τραίνο λίγο πριν τον Δάσκαλο και τον μαθητή που τους πρόλαβαν ίσα ίσα.

 

Πηγή: https://www.lygeros.org/articles?n=14873&l=gr

 

 

 

Στο παραπέντε

Ν. Λυγερός

-Δάσκαλε, παραλίγο να χάσουμε το τραίνο.

-Αστειεύεσαι, μαθητή.

-Αν δεν ήταν η Κυρία να το καθυστερήσει, δεν θα το είχαμε προλάβει.

-Όμως ήταν η Κυρία.

-Ναι, όντως.

-Ας ψάξουμε καλύτερα τις θέσεις μας.

-Ζήτησα ένα παράθυρο.

-Σωστά έπραξες.

-Για να είμαστε από την ίδια πλευρά.

-Είναι προτιμότερο για το σκάκι.

-Και οι άνθρωποι, Δάσκαλε.

-Είναι κομμάτια του Χρόνου.

-Μα τους ακρωτηρίασε η κοινωνία…

-Ανήκουν όμως στην Ανθρωπότητα.

-Θα τους βοηθήσουμε λοιπόν.

-Μόνο έτσι υπάρχει έργο.

-Και το σκάκι;

-Είναι μία προετοιμασία…

-Για ποιο πράγμα;

-Για να μην θυσιάζουμε τους δικούς μας με άσκοπες κινήσεις.

 

Πηγή: https://www.lygeros.org/articles?n=14874&l=gr

 
Ετικέτες ανάρτησης: Ελληνικά άρθρα   Μυθιστόρημα  
 
Στην Πελοπόννησο άρχισε το μάζεμα για την παραγωγή του έξτρα παρθένου αγουρέλαιου το οποίο...
Επιτέλους μετά από χρόνια αγώνα, βλέπουμε ότι υλοποιείται το όραμα της εξόρυξης του ελληνικού...